Uygulamalar

Tacet, dokümanlarınla çalışan bir yapay zekâ asistanı, ama tamamen iPhone’un içinde. Bir tabloyu verirsin, sana formülleri çalışır durumda yeni bir tablo döner.

Bu ürünü yazma sebebim tek bir cümleydi: doküman asistanı kullanmak istiyorum ama şirket dosyalarımı buluta yollamak istemiyorum. Piyasadaki her seçenek dosyayı bir sunucuya gönderiyordu. Tacet’te ağ kodu yok: kapatılmış bir izleyici ya da anahtarın arkasındaki bir analitik SDK’sı değil, bağlantı açabilecek kod hiç yok.

En zor kısım model değil, onay akışıydı. Cihaz üstü bir model dosyalarına dokunacaksa, ne yapacağını önce göstermesi gerekiyor. Her eylem bir öneri olarak çıkıyor, sen onaylıyorsun, sonra uygulanıyor. Yapay zekâ ürünlerinde benimsenmeyi belirleyen şeyin doğruluk değil geri alınabilirlik olduğunu burada öğrendim.

Rituell, iletişimde kalmayı bir göreve dönüştürmeden hatırlatan bir uygulama. İnsanları çemberlere ayırıyorsun (aile haftada bir, uzaktaki kuzenler ayda bir) ve uygulama her gün sadece o günkü kısa listeyi gösteriyor.

Tasarım problemi baştan belliydi: bu tür bir uygulama kolayca suçluluk makinesine dönüşür. Gecikmiş 40 kişilik bir liste gösterirsen kullanıcı uygulamayı siler. Çözüm, birikmiş borcu hiç göstermemek oldu: geçmiş gün kaybolur, bugünün listesi her sabah sıfırdan kurulur ve hiçbir zaman birkaç kişiden uzun olmaz.

Dört sürüm yayımladım; her biri listeyi biraz daha kısalttı.

Numeris dört sayı gösteriyor; gizli matematiksel kuralı bulup beşinciyi süre dolmadan girmen gerekiyor.

Asıl iş bulmacaların kendisi değil, onları üreten motor. Elle bulmaca yazarsan yüz tane yazarsın ve biter. Prosedürel bir kural motoru yazarsan sonsuz üretir. Ama bu sefer zorluk kontrolü problemi çıkar: rastgele üretilen bir kural ya çok kolay ya imkânsız olabilir.

Çözüm, kuralları zorluk skoruna göre sınıflandırıp oyuncunun performansına bağlı bir aralıktan çekmek oldu. Oyuncu iyi gidiyorsa aralık yukarı kayıyor. Bu, oyun tasarımında öğrendiğim en aktarılabilir şey: zorluk sabit bir sayı değil, oyuncuya bağlı bir fonksiyon.

Miqat bir namaz vakti ve kıble uygulaması. Ayırt edici tarafı teknik: içinde ağ kodu yok. Kapatılmış bir izleyici ya da anahtarın arkasındaki bir SDK değil; bağlantı açabilecek kod hiç yok. Bu da gönderilecek bir şey olmadığı, dolayısıyla satılacak bir veri olmadığı anlamına geliyor.

Her şey cihazda, güneşin konumundan hesaplanıyor; basılı bir takvimin kullandığı astronominin aynısı. Bu yüzden uçakta, çölde ve roaming kapalıyken çalışıyor.

Motoru yayımlanmış takvimlere karşı doğruladım: İstanbul, 19 Ağustos 2026, Diyanet metodu: 04:37, 06:16, 13:14, 16:57, 20:01, 21:31.

Paket bağımlılığı kullanmadım; güneş hesabı doğrudan Shared/Core/Engine içinde yazılı.

Poligon, retro tarzda oyun yapan insanlar için bir iPad ve Mac varlık stüdyosu. Tez tek cümle: 2D tuval, 3D dokunun ta kendisi. Tuvale bir teksel boyarsın, modelde belirir; modele boyarsın, tuvale düşer. Tek bir kompozisyon hattı var, dolayısıyla iki görünüm birbiriyle çelişemez.

Bunu doğru yapmak zordu. UV açılımının teksel sınırlarına oturması gerekiyor, yoksa bir ada kenarı pikselin ortasına denk geliyor ve model bulanık görünüyor. Dikişlerde otomatik kenar taşması yapmazsan ada sınırında siyah çizgi çıkıyor.

PSX modu tamamen isteğe bağlı ama benim favorim: 1994 donanımının görünümünü üreten üç kusuru (vertex snapping, affine doku bükülmesi ve 15-bit sıralı dither) bilerek geri koyuyor.

İki özel Metal yüzeyi, 120 Hz tuval ve git’te temiz diff veren dosya tabanlı bir doküman formatı. Katmanlar ham palet indeksi olarak saklanıyor.

Hesap yok, abonelik yok, bulut yok, yapay zekâ üretimi yok. Tek seferlik satın alma ve uçakta çalışıyor.

GuessFour bir mantık ve çıkarım oyunu. Gizli sayıyı tahmin etmeye çalışıyorsun; her tahminden sonra aldığın geri bildirim olasılık uzayını daraltıyor.

Tasarımdaki tek soru şuydu: oyuncuya ne kadar bilgi vereceksin. Çok verirsen bulmaca kendi kendini çözüyor, az verirsen mantık oyunu olmaktan çıkıp kumara dönüşüyor. Doğru ayarı bulmak, kâğıt üstünde birkaç yüz simülasyon çalıştırmayı gerektirdi. Ortalama kaç hamlede çözüldüğünü ölçüp geri bildirim miktarını ona göre ayarladım.

Numeris’in aksine burada prosedürel üretim yok; bulmaca uzayı sabit ve kapalı. Bu da onu tasarım açısından daha zor kılıyor: üretim motoruna saklanamıyorsun.

Sequences, Numeris ile aynı oyunun Android’deki hâli, ama aynı kod değil. Bu sürüm Expo ve React Native ile yazılmış olan orijinali; iOS tarafındaki Numeris ise sonradan yaptığım native yeniden yazım.

İki platformu iki ayrı kod tabanıyla yürütmek bilinçli bir tercih değildi, bir öğrenmenin sonucuydu. React Native sürüm hızlı çıktı ama zamanlayıcı hassasiyeti ve haptik geri bildirim iOS’ta istediğim gibi olmadı; bir hız oyununda 30 milisaniyelik gecikme hissediliyor. Native yeniden yazım bunu çözdü.

Ürün tarafındaki dersi net: çapraz platform çerçevesi, ürünün en kritik hissi bir platforma özgü değilse doğru seçim. Burada değildi.

Yedi dizi türü var ve sorular her oyunda rastgele parametrelerle üretiliyor; ezberlenebilecek bir soru havuzu yok. Tekrar önleme belleği aynı sorunun art arda gelmesini engelliyor. Oyun bitince son sorunun adım adım çözümü gösteriliyor; oynarken öğrenmeyi hedefleyen kısım bu.

Datum, LiDAR’lı iPhone ve iPad için 3D tarama uygulaması. İki senaryo var: iç mekânda odaları tarayıp CAD’e aktarılabilir bir kat planı üretmek, dış mekânda fotogerçekçi bir yakalama almak.

Diğer uygulamalarımdaki aynı kısıtı buraya da koydum: işlem cihazda kalıyor. Bu kategoride standart yaklaşım taramayı buluta yollayıp orada işlemek. Bir binanın iç planı hassas veri; müteahhit ya da mimar için bunun telefondan çıkmaması satın alma sebebi.

İsim seçimi bilinçliydi. “Datum” jeodezi ve CAD’in temel terimi: ölçümlerin bağlandığı referans yüzeyi. Hedef kitle olan mimar, harita mühendisi ve müteahhit bu kelimeyi zaten biliyor.

Durum: App Store Connect’te hazırlık aşamasında, build yüklendi ve doğrulandı. Ekran görüntüsü seti ve listeleme metni tamamlanınca incelemeye gönderilecek.